śp. AGNIESZKA SKIBNIEWSKA

Agnieszko, trudno mi uwierzyć. Jeszcze w kwietniu 2025 r. widziałyśmy się w Rabce i w Nowym Targu, oprowadzałaś nas po bagnach i torfowiskach Boru na Czerwonem. Spędziliśmy z Tobą i moim mężem bardzo miły dzień przed naszym powrotem do Warszawy. I nie sądziłam, że żegnamy się na stałe i nigdy więcej się nie zobaczymy. Smutno i przykro. Zegnaj Agnieszko.

Agnieszko, trudno mi uwierzyć. Jeszcze w kwietniu 2025 r. widziałyśmy się w Rabce i w Nowym Targu, oprowadzałaś nas po bagnach i torfowiskach Boru na Czerwonem. Spędziliśmy z Tobą i moim mężem bardzo miły dzień przed naszym powrotem do Warszawy. I nie sądziłam, że żegnamy się na stałe i nigdy więcej się nie zobaczymy. Smutno i przykro. Zegnaj Agnieszko.

Ty, Panie tyle czasu masz, Mieszkanie w chmurach i błękicie, A ja na głowie mnóstwo spraw I na to wszystko jedno życie. A skoro wszystko lepiej wiesz, Bo patrzysz na nas z lotu ptaka, To powiedz czemu tak mi jest, Że czasem tylko siąść i płakać. Agnieszko, nigdy nie zapomnę chwil razem spędzonych.

Agnieszko kochana, zawsze do końca w mojej pamięci